நோன்பு

அருளின் தேவதை

ஆண்டுக்கொருமுறை

கால வீதியில்

காலெடுத்து வைக்கின்றாள் –

சாந்தியின் தூதாக !

அவள்தான் ரமழான் !

அவள் புன்னகையில்

ஆயிரம் பூர்ணிமைகள் !

கண்களிலே

கருணைச் சுடர்கள் !

அவள்

நான்கு வேதங்களை

ஈன்றளித்த

புனிதத்தாய் !

பாவக் கறைகளை

அவள்

பரிவோடு துடைக்கின்றாள் !

நரகக் கூண்டுகளில்

அடைபட்ட பறவைகளை

விடுதலை செய்கின்றாள் !

பிறைச் சுடர் கொண்டு

அக அகல்களில் எல்லாம்

ஆன்மீக வெளிச்சம்

ஏற்றி வைக்கின்றாள் !

பசியென்ற அமுதம்

பரிமாறிப் பூமியையே

சொர்க்கமாய் ஆக்குகிறாள் !

பணத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள

ஏழைவரி !

பசியைப் பகிர்ந்து கொள்ள

உண்ணா நோன்பு !

எதுவுமே தேவையற்ற

இறைவன்

நோன்பை மட்டும்

தனக்கென்று கேட்கின்றான் !

தருவதற்கு

கொடுத்து வைக்க வேண்டாமா ?

அடடா !

எத்தகைய பெருமை !

இறைவனே நம்முன்

இரக்கின்ற ஏழை !

கொடை வள்ளல்

நாமெல்லாம் !

வேலைக்கே கூலியுண்டு !

ஓய்வுக்கு யார் தருவார் ?

ஆனால்-

வயிற்றின் இந்த ஓய்வுக்கு

வல்லோன் இறைவன்

தன்னையே சம்பளமாய்த்

தந்து விடுகின்றான் !

உபவாசம் இருப்போரின்

வாய் வாசம் இறைவனுக்கு

கஸ்தூரி வாசம் !

இதுதான் அவன்

ஆலயத்தின்

நறுமணத் தூபம் !

இல்லாமல் பசிக்கின்ற

ஏழையரின் துயருணர

இருப்பவனைப்

பசிக்க வைக்கும்

இணையற்ற

தத்துவமே நோன்பு !

அங்க ரதத்தை

அங்கிங்கே அலைகழிக்கும்

ஐந்து குதிரைகளை

அடக்கும் கடிவாளமிது !

மனிதன்

ஆசைகளின் எடுபிடியாய்

ஆடாமல் அவைகளைத்

தன்

எவலராய் மாற்றும்

அதிகார வலிமையிது !

உதிர வீதிகளில்

உலா வரும் சாத்தானும்

சிந்தை நடுங்கும்

சிகப்பு விளக்கு இது !

சொர்க்க வாசல்களைத்

திறக்கின்ற சாவியிது !

நரக வாசல்களையோ

அடைத்து விடும் பூட்டும் இது !

ஆன்மாவுக்கு இது

கூட்டுப் புழு பருவம் !

ஞான மலர்தேடி

தேனெடுக்க உதவுகின்ற

வண்ணச் சிறகுகள்

வளர்வது இதிலேதான் !

பருகாமல் உண்ணாமல்

பட்டினி கிடந்து விட்டால்

நோன்பாகி விடாது !

ஐம்பொறியும் உறுதியுடன்

அனுஷ்டிக்கும் விரதமிது !

புறம்பேசல் என்னும்

இறந்த சகோதரனின்

இறைச்சி உண்ணும்

அநாகரீகம்

நடத்தாமல் இருப்பதே

நாவின் நோன்பு !

அழுகிய வார்த்தைகளை

அருந்தாமல் இருப்பதே

செவியின் நோன்பு !

ஆபாசம் கண்டால்

அருவெருப்பதே

கண்ணின் நோன்பு !

ஆசைகள் பரிமாறும்

அறுசுவை விருந்தை

மறுப்பதே

மனத்தின் நோன்பு !

இந்த உலகத்தின்

இன்பங்கள் என்ன

அந்தக்

கதிர்நிலவைக்

கொண்டுவந்து

கைகளிலே கொடுத்தாலும்

சொர்கத்தின் எல்லா

சுகங்களையும் கொண்டுவந்து

காலடியில் வைத்தாலும்

இறைவா ! உன்

அன்பின் முன் இவையெல்லாம்

தூசு என்று

எட்டி உதைக்கின்ற

ஏற்றத்தைப் பெற்றுவிட்டால்

அதுதான்

ஆன்மாவின் நோன்பு !

இந்தப் பக்குவம்

எய்திவிட்டால்

பின்

உறக்கமும்

வணக்கமாகிவிடும் !

சுவாசமே தஸ் பீஹு

ஆகிவிடும் !

பிரார்த்தனை பிறகு

தேவை இல்லை –

தனியாக !

ஏனென்றால்-

நாமே

பிரார்த்திக்கப்படும்

பொருளாய் ஆகிவிடுகிறோம் !

கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான்

நன்றி : சிராஜ் 1983 -ஜூலை )

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: